گزارش ويژه روز خونين زندان اوين بند٣٥٠

گزارش اختصاصی جرس از روز خونین اوین؛

جرس- مژگان مدرس علوم: بند ۳۵۰ اوین روز (پنج شنبه ۲۸ فروردین) شاهد بی‌سابقه‌ترین برخورد و ضرب و شتم زندانیان سیاسی بود. تعدادی بسیار زیادی از ماموران سپاه و اطلاعات از ساعت ۹ صبح با هجوم به بند به بهانه بازرسی اتاق‌های بند، زندانیان را به شدت مورد ضرب و شتم با باتوم قرار دادند.
نکته قابل توجه این است که ماموران دوربین‌هایی را همراه خود حمل کرده و در پشت بام‌ها کار گذاشتند که در زمان ضرب و شتم زندانیان خاموش بود، اقداماتی که حکایت از یک سناریوی از پیش طراحی شده داشت. در این حملات بیش از سی تن از زندانیان مجروح شدند و سی و دو نفر نیز پس از ضرب و شتم با چشم بندهای آبی رنگ به مکان نامعلومی منتقل شدند. زندانیان سیاسی هم اکنون در تحصن بسر می‌برند تا وضعیت زندانیان منتقل شده و همچنین زندانیان مجروح مشخص شود.

IMG_0602.JPG
یکی از شاهدان اتفاقات پنج شنبه خونین در زندان در گفتگو با «جرس» به شرح ماجرا پرداخته و می‌گوید:

«ماجرا از ساعت ۹ صبح شروع شد. ماموران به صورت مخفیانه وارد بند شدند و هدفی که اعلام کردند بازرسی بود اما بازرسی این دفعه بسیار متفاوت با دفعات قبل بود. تعداد بسیار زیادی از نیرو‌ها لباس شخصی بودند و تعدادی از زندانیان آن‌ها را می‌شناختند، برخی از آن‌ها بازجوهای بند الف و ۲۰۹ بودند و برخی دیگر از نگهبانان ۲۰۹ بودند و در کل بیشتر آن‌ها از نیروی اطلاعات بودند. پشت سر این لباس شخصی‌ها هم سربازان گارد ویژه بودند و مشخص بود با برنامه ضرب و شتم وارد بند شده‌اند و با باتوم و… آمده بودند. بعضی از زندانیان تصمیم گرفته بودند با سابقه سرقت و خسارت اموال در دفعات قبل، بند را ترک نکنند و در‌‌ همان جا بمانند تا بازرسی آن‌ها تمام شود و به ماموران هم گفتند اگر می‌گویید بازرسی شما قانونی هست ما می‌مانیم شما بازرسی کنید. خلاصه چند نفر در اتاق یک و اتاق سه ماندند. بقیه زندانیان به حیاط رفتند و شروع کردند به شعار دادن و سرود خواندن که یکدفعه صدای داد و فریاد از اتاق ۱ و ۳ آمد. وقتی از پنجره داخل را نگاه کردیم دیدیم زندانیان را گرفته و قلاب کرده بودند و در حال زدن آن‌ها بودند… بعضی از زندانیان که سن بالا داشتند توانسته بودند بیرون بیایند و تعریف می‌کردند که ماموران یک تونل وحشت درست کرده بودند و زندانیان را از داخل تونل با ضرب و شتم شدید رد می‌کردند که آن‌ها را به بیرون از زندان ببرند. یکی از بچه‌ها که از نزدیک شاهد ماجرا بود می‌گفت زندانیان اتاق ۱ را با اتوبوسی منتقل کرده بودند و تمام صندلی و در و دیوار اتوبوس خون آلود بوده. ۳۲ نفر را نیز با چشم بند به محل نامعلومی منتقل کرده‌اند.

درگیری‌ها که شروع شد ماموران با باتوم شیشه‌ها را شکستند و ترکش شیشه‌ها را به سر و صورت بچه‌ها زدند تا جاییکه شریان یکی از زندانیان به نام «امید بهروزی» پاره شد و خونریزی آن خیلی شدید بود و یکی دیگر از زندانیان هم که دچار حمله قلبی شد و نمی‌گذاشتند این‌ها را به بهداری منتقل کنند، بقیه زندانیان هم عصبانی شدند و رفتند به سمت در تا در را بازکنند و آن‌ها را به بهداری ببرند که در شکست و همین باعث شد که ماموران به داخل حیاط بریزند و زندانیان را به شدت مورد ضرب و شتم قرار دادند و الفاظ بسیار رکیکی بکار می‌بردند… در واقع از ساعت ۹ تا ساعت ۱۳: ۳۰ ماموران و لباس شخصی‌ها تمام بند را به هم ریختند و شکستند و زندانیان را زدند و حدود چهل نفر از زندانیان مجروح شدند. و تنها چند نفر که جراحتشان شدید بود به بهداری رفتند و بقیه را خود زندانیان مراقبت می‌کردند. شکستگی سر اکبر امینی، مسعود عرب چوبدار که با باتوم کت‌اش شکسته، اسماعیل برزگری با ضربه پوتین دنده ش شکسته و فرشید فتحی که با باتوم پاش شکسته از دیگر مجروحان اتفاقات روز پنجشنبه هستند.

آقایان عبدالفتاح سلطانی، محمد امین هادوی، ریسمان باف، سعید متین‌پور، بهنام ابراهیم‌زاده، بهزاد عرب گل، هوتن دولتی را با تعداد دیگر به مکان دیگری منتقل کردند. در هر حال زندانیان بند در واکنش به این گونه اقدامات غیرقانونی و غیر اخلاقی در اولین اقدام از خوردن ناهار خودداری کردند و اعتصاب غذا کردند و تحصن هم ادامه دارد تا تکلیف زندانیانی که منتقل کرده‌اند و آنهایی که مجروح هستند مشخص شود و دیگر این برخورد‌ها صورت نگیرد. در هر حال با این شرایط الان قرار است زندانیان دور هم جمع شود و تصمیم بگیرند که چه اقدامات بعدی باید انجام دهند. فکر کنم متنی هم در دست تهیه است تا شکایت شود زیرا این اولین بار است که درگیری و ضرب و شتم زندانیان همراه با خونریزی بوده و تعداد زیادی از آن‌ها مجروح شدند. آقای رجایی را با باتوم زدند و به شدت مجروح شده و اکبر امینی سرش شکسته و خونریزی شدید داشت. امید بهروزی شریان دستش پاره شده بود که بقیه با لباس‌های روی بند یکجوری خونریزی‌اش را بند آوردند و الان هم در بهداری است و وضعیتش مشخص نیست.

قبلا هم بازرسی انجام می‌دادند اما این باربازرسی فرق داشت و چیز فوق العاده‌ای بود بدین معنی که قبل از سال بازرسی انجام شده بود و این بار فاصله بازرسی بسیار کم بود و مهم‌ترین تفاوت آن این بود که این بار ماموران اطلاعات وارد شدند در حالیکه قبلا از طرف نیروی انتظامی بودند و این بار از همه زندانیان فیلم می‌گرفتند و احتمال پرونده سازی هم هست.

از سال ۸۸ به تدریج یکسری از امتیازات را از زندانیان گرفتند و در حقیقت الان بند به شکل بند جنایتکاران اداره می‌شود. قبلا یک وکیل بند انتخابی بچه‌ها بود و زندانبانان کاری به زندانیان نداشتند و از طریق وکیل بند اعمال می‌شد و نظم وجود داشت اما از زمانی که آقای مومنی و رشیدی از زندان کرمانشاه به اینجا آمدند اساسا با مشت آهنین وارد اوین شدند و امکاناتی که خود زندانیان با پول خود تهیه کرده بودند محدود کردند و بدنبال تعطیل کردن کلاسهای فرهنگی زندانیان بودند و نهاد‌ها و شوراهای مختلفی که فرهنگی بود را تعطیل کردند و روز پنجشنبه هم نشریه ۳۵۰ را کلا پاره کردند.

بعضی از زندانیان با اتفاقات و برخوردهای اخیر ناامید شده‌اند که این قضیه از طریق داخل حل شود چراکه این برخورد‌ها تحت نظارت قوه قضاییه و وزارت اطلاعات آقای روحانی دارد صورت می‌گیرد و نمی‌شود کتمان کرد که ماموران ۲۰۹ به هر حال ماموران وزارت اطلاعات هستند. در هر حال زندانیان انتظار داشتند که برخورد‌ها بهبود پیدا کند، نه اینکه با باتوم و فحش‌های رکیک و شیشه شکستن به زندانیان سیاسی حمله کنند… یعنی چنین برخوردی بی‌سابقه بوده است.

دو متن زندانیان سیاسی بند ۳۵۰ که به روشن شدن برخی از مسائل اتفاق افتاده می‌پردازد در اختیار جرس قرار گرفته است:

ضاربان زندانیان سیاسی در پنج شنبه سیاه اوین

عملیات برخورد با زندانیان بند ۳۵۰ که روز پنج شنبه با هجوم صبحگاهی به این بند رقم خورد را می‌توان به نام سه واحد عملیاتی: سپاه واحد ۱۳۰، ماموران زندان و مسئولان اطلاعات ثبت کرد. در میان پرسنل واحد ۱۳۰ سپاه می‌توان به رضا سراجی مسئول واحد، مرتضی بهزادی، میر معتمدی و علی یعقوبی اشاره کرد که از جمله خشن‌ترین ضاربان محسوب می‌شدند. از پرسنل زندان و مسئولان حفاظت و پاسداران می‌توان به افراد زیر اشاره کرد: قبادی رئیس حفاظت زندان که از بلندگوهای بند فرمان حمله به اتاق یک و سه را صادر کرد، معاون او علی صادقی از جمله فرماندهان چماق دار این عملیات بودند. حاج ناصری معاون زندان و افسر جانشینی است که بیشتر در مورد بند ۳۵۰ قائل به گفتگو بود اما اینبار در کسوت ضارب وارد شد. امانی یعقوبی و عبدالمناف از جمله پاسدارانی بودند که مستقیما مسئول جراحت بسیاری از زندانیان بودند و با شکستن شیشه‌ها ترکش آن‌ها را به طرف زندانیان روانه می‌کردند. جمع کثیری از ماموران اطلاعات با اسامی مستعار که توسط زندانیان سیاسی شناسایی شده و در جریان روند تحقیقات نام آن‌ها برای زندانیان آشنا بود روح الله حیدرزاده و حاجی مالکی بیشترین میزان خشونت را اعمال می‌کردند و سربازان را ترغیب به ضرب و شتم می‌کردند. اغلب زندانیان توسط این عده گرفته شده و از جمع زندانیان معترض خارج می‌شدند و با چشم بندهای آبی بند ۲۰۹ برای ساعت‌ها آن‌ها را به دیوار چسبانده و دستبند زده بودند و آن‌ها را از میان تونل وحشت گذراندند. از جمله دیگر اقداماتی که ماموران هنگام خروج از بند دست به آن زدند، پاره کردن نشریه دیواری بند ۳۵۰ و شکستن وسایل و… بود. در هر حال حجم وسیعی از فیلم برداری از زندانیان مختلف که واکنش‌های زندانیان به کنش‌های ماموران را ثبت می‌کرد حکایت از یک سناریوی و فیلم برداری برای مقاصد خاص دارد.

رسالت دوربین‌های پرشمار در پنج شنبه سیاه اوین چه بود؟

در میان حجم وسیع رخدادهای بند ۳۵۰ در روز پنج شنبه سیاه که منجر به ربودن ۳۲ تن از زندانیان بند سیاسی و امنیتی شد و چند نفر را به جراحت کشاند، حجم زیاد دوربین‌های همراه ضاربان سوال برانگیز بود. دوربین‌ها بر روی پشت بام و روی پلکان و داخل بند و حیاط و داخل برخی از اتاق‌ها در حال روشن و خاموش شدن بود. (این دوربین‌ها جدای دوربین‌های داخل بند بود که ماموران آن‌ها را با خودشان آورده بودند) هنگام سر دادن شعار‌ها و سرود‌ها برای حدود یکساعت فیلم برداری از یک پشت بام صورت گرفت. هنگام خروج زندانیان از اتاق یک و سه و ایجاد تونل وحشت و هنگام ضرب و شتم شدید زندانیان دوربین‌ها خاموش بود اما بالافاصله با آغاز واکنش زندانیان به این ددمنشی ماموران دوربین‌ها را با حالت زوم روشن کردند و از جمله بیشترین فیلم برداری‌ها به هنگام شکسته شدن در حیاط بند ۳۵۰ و اصرار زندانیان برای انتقال یک زندانی بیمار قلبی برای انتقال به بهداری و مجادله کلامی زندانیان با ضاربان صورت گرفت اما هرگز از ضرب و شتم زندانیان در حیاط بند ۳۵۰ و خون‌های ریخته شده زندانیان در بخش‌های مختلف فیلم برداری نشد. برخی از دیالوگ‌ها در هنگام فیلم برداری گویا از پیش طراحی شده بود بدین معنا که وقتی زندانیان شعار مرگ بر مزدور و جیره خوار را سر دادند، یک مامور جلوی در فریاد می‌زد که افتخار ما مزدوری دولت است در حالیکه شما مزدور خارجی‌ها هستید. این دیالوگ منجر به پاسخهای کوبنده زندانیان به ویژه زندانیان پس از انتخابات شد و زخم رخدادهای سال ۸۸ و قتل‌های زنجیره‌ای را گشود. به هر حال نحوه فیلم برداری و زمان روشن و خاموش شدن دوربین‌ها نشان از سناریو‌پردازی طراحان برای پروژه خاص است و این گمان را تشدید می‌کند که گویی سنگ اندازان در راه بازشدن فضای سیاسی بدنبال مستمسکی برای ترساندن حاکمیت از آغاز پروژه باز کردن فضای سیاسی در زندان‌ها باشند.

Posted on 22 آوریل 2014, in سياست. Bookmark the permalink. بیان دیدگاه.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: